سؤال ۱، فارسی ۳، شهریور ۱۳۹۸

بگرای چو اژدهای گرزه

در آخر اتاق یکی از مردان معمّر دهکده کتاب را بر روی زانو گشوده بود.

خانه ای کاو شود از دست اجانب آباد

با حال استیصال پرسیدم :«پس چه خاکی به سرم بریزم؟»

چشمهٔ آب سردی که در تموز سوزان کویر از دل یخچالی بزرگ بیرون می آید.

بخند؛ زیرا خندهٔ تو / برای دستان من،/ شمشیری است آخته