سؤال ۳۹، فارسی ۳، شهریور ۱۴۰۱

از شنیدن اسم شهر، قند در دلم آب می‌شد.

هرکه بی‌روزی است روزش دیر شد

تخم خرمایی به تربیتش نخل باسق گشته.

وصول به حُسن ممکن نشود الّا به واسطهٔ عشق.

مهمان‌ها سخت در محظور گیر کرده، تکلیف خود را نمی‌دانند.

سعی کردم که پا جای پای شما بگذارم؛ مثل برق و باد خودم را به سنگر برسانم.