در تشبیه به کار رفته در سرودهٔ زیر، « مشبّه» و « مشبّهبه» را مشخّص کنید.« آن خداوند و سوار رخش بیمانند / آن که هرگز – چون کلید گنج مروارید – گم نمیشد از لبش لبخند»