سؤال ۳۰، فارسی ۳، شهریور ۱۴۰۴

با این نسیم سحرخیز، برخیز اگر جان سپردیم/ در باغ می‌مانَد ای دوست، گل یادگار من و تو

محرم این هوش جز بی‌هوش نیست/ مر زبان را مشتری جز گوش نیست

همّت از باد سحر می‌طلبم گر ببرد/ خبر از من به رفیقی که به طرف چمن است

خنده‌ات را می‌خواهم/ چون گلی که در انتظارش بودم،/ گل آبی، گل سرخِ کشورم که مرا می‌خواند.