سؤال ۳۲، فارسی ۳، شهریور ۱۴۰۴

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی/ نروم جز به همان ره که تواَم راه نمایی

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست/ دل افسرده، غیر از آب و گل نیست

در عشق کسی قدم نهد کش جان نیست/ با جان بودن به عشق در سامان نیست

هر که داند گفت با خورشید راز/ کی تواند ماند با یک ذرّه باز؟