در تشبیه به کار رفته در سرودهٔ زیر، مشبّه و مشبّهٌ به را مشخّص کنید.«آن خداوند و سوار رخش بی مانند/آن که هرگز – چون کلید گنج مروارید– گم نمی شد از لبش لبخند»