سؤال ۳۶، فارسی ۳، دی ۱۴۰۳

بهانه‌ها یک سو نهادند $(۰/۲۵)$

آفتاب چشم‌هایتان را می‌زد. $(۰/۲۵)$

قندیل زیبای پروین سر زد. $(۰/۵)$

مهمان‌ها سخت در محظور گیر کرده. $(۰/۵)$

باران رحمت بی‌حسابش همه را رسیده. $(۰/۵)$

گل آبی، گل سرخ کشورم که مرا می‌خواند. $(۰/۵)$

در باغ می‌ماند ای دوست، گل یادگار من و تو $(۰/۵)$

در غم ما روزها بی‌گاه شد / روزها با سوزها همراه شد $(۰/۵)$

مسلک مرغ گرفتار قفس همچو من است $(۰/۵)$