سوال ۱۵۱ کنکور ارشد مدیریت ۱۴۰۴
اگر جریان‌های نقدی یک پروژه متعارف و NPV آن مثبت باشد، کدام مورد به‌طور کامل درست است؟
پاسخ صحیح: گزینهٔ C — شاخص سودآوری، بزرگ‌تر از ۱ و نرخ بازده داخلی آن، بزرگ‌تر از نرخ بازده موردانتظار است.
پاسخ: گزینهٔ ۳ — ارزش فعلی خالص مثبت، شاخص سودآوری بزرگ‌تر از یک و نرخ بازده داخلی بالاتر از نرخ بازده موردانتظار را نتیجه می‌دهد.
در چارچوب متعارف بودجه‌بندی سرمایه‌ای (capital budgeting) در مدیریت مالی، جریان‌های نقدی متعارف (conventional cash flows) شامل خروج نقدی اولیه و سپس ورودهای نقدی هستند. برای سرمایه‌گذاری اولیهٔ مثبت، شاخص سودآوری (profitability index) چنین رابطه‌ای دارد:
عبارت‌های تعیین‌کننده «متعارف» و «NPV آن مثبت» هستند. با افزایش نرخ تنزیل، منحنی ارزش فعلی خالص کاهش می‌یابد و در نرخ بازده داخلی (internal rate of return) به صفر می‌رسد. بنابراین نرخ بازده موردانتظار از نرخ بازده داخلی کمتر است.
- گزینهٔ ۱: گزارهٔ شاخص سودآوری درست است، اما دورهٔ بازگشت تنزیلی (discounted payback) باید با حد پذیرش مستقلی مقایسه شود. ارزش فعلی خالص مثبت می‌تواند بازیافت سرمایه طی عمر پروژه را نشان دهد؛ پذیرش بر اساس حد کوتاه‌تر تعیین‌شده توسط مدیریت را تضمین نمی‌کند. صورت سؤال باید آن حد را مشخص می‌کرد.
- گزینهٔ ۲: شاخص سودآوری برابر یک، متناظر با ارزش فعلی خالص صفر است، نه مثبت. در این مرز، نرخ بازده داخلی نیز با نرخ بازده موردانتظار برابر است.
- گزینهٔ ۴: دورهٔ بازگشت ساده و تنزیلی معیارهای نقدینگی و بازیافت سرمایه‌اند و هرکدام حد پذیرش دارند. پذیرش هر دو ممکن است، اما به اطلاعات اضافی دربارهٔ این حدود نیاز دارد؛ در این گزینه فقط گزارهٔ مربوط به نرخ بازده داخلی تضمین شده است.
نکتهٔ کنکوری: برای جریان‌های نقدی متعارف سرمایه‌گذاری، ارزش فعلی خالص مثبت، شاخص سودآوری بالاتر از یک و نرخ بازده داخلی بالاتر از نرخ بازده موردانتظار، پیام‌های پذیرش معادل‌اند. «دورهٔ بازگشت قابل قبول» به حد پذیرش نیاز دارد.