گشتاورهای پاسخ ضربه از طریق تابع تبدیل
پاسخ ضربه و تابع تبدیل یک زوج لاپلاس تشکیل میدهند:
G(s)=∫0∞g(τ)e−sτdτ.
مشتقگیری زیر انتگرال به تعداد n بار نسبت به s، عامل (−τ)n را بیرون میکشد، پس
G(n)(s)=∫0∞(−τ)ng(τ)e−sτdτ⇒∫0∞τng(τ)dτ=(−1)nG(n)(0).
بنابراین
I1=∫0∞g(τ)dτ=G(0),I2=∫0∞τ2g(τ)dτ=G′′(0),
و پاسخی که به دنبال آن هستیم عبارت است از
I1I2=G(0)G′′(0).
میانبُر مشتق لگاریتمی
مینویسیم lnG(s)=lnK−ln(1+T1s)−ln(1+T2s) و قرار میدهیم f(s)=G(s)G′(s):
f(s)=−1+T1sT1−1+T2sT2,f(0)=−(T1+T2).
از آنجا که f=G′/G، مشتقگیری میدهد f′=GG′′−(GG′)2، از اینرو
GG′′=f′(s)+f(s)2.
با
f′(s)=(1+T1s)2T12+(1+T2s)2T22,f′(0)=T12+T22,
در s=0 مقدارگذاری میکنیم:
I1I2=G(0)G′′(0)=f′(0)+f(0)2=(T12+T22)+(T1+T2)2.
سادهسازی
(T1+T2)2=T12+2T1T2+T22,
پس
I1I2=T12+T22+T12+2T1T2+T22=2T12+2T22+2T1T2=2(T12+T22+T1T2).
این گزینهٔ ۱ است.
نکتهٔ کنکوری: برای هر پاسخ ضربه، ∫0∞τng(τ)dτ=(−1)nG(n)(0). بهرهٔ K در نسبت I2/I1 حذف میشود، پس پاسخ تنها به قطبهای −1/T1,−1/T2 بستگی دارد. ترفند مشتق لگاریتمی G′′/G=f′+f2 از مشتقگیری مستقیم و دوبارهی خارجقسمت بهتر عمل میکند.