تشخیص نوع معادله
معادلهٔ دیفرانسیل بهصورت صریح بر حسب y و بر پایهٔ x و p=y′ حل شده است:
y=xf(p)+g(p),f(p)=p2,g(p)=p3.
این یک معادلهٔ لاگرانژ (دالامبر) است. چون f(p)=p2≡p، معادله از نوع کلرو نیست و دستور استاندارد به کار میرود: نسبت به x مشتق بگیرید، سپس p را متغیر مستقل و x را تابع مجهول x(p) در نظر بگیرید.
مشتقگیری نسبت به x
با y′=p و p=p(x) داریم:
dxdy=p=p2+2xpdxdp+3p2dxdp.
جملههای شامل dxdp را دستهبندی میکنیم:
p−p2=(2xp+3p2)dxdp⟹p(1−p)=(2xp+3p2)dxdp.
وارونسازی: یک معادلهٔ دیفرانسیل برای x(p)
چون p=0 و p=1، سمت چپ ناصفر است و میتوانیم مشتق را وارون کنیم:
p(1−p)dpdx=2xp+3p2.
بر p=0 تقسیم میکنیم:
(1−p)dpdx−2x=3p⟹dpdx−1−p2x=1−p3p.
این یک معادلهٔ دیفرانسیل خطی مرتبهٔ اول بر حسب x(p) است.
عامل انتگرالساز
μ(p)=exp(∫−1−p2dp)=exp(2ln∣1−p∣)=(1−p)2.
با ضرب کردن دو طرف در آن:
dpd[(1−p)2x]=(1−p)2⋅1−p3p=3p(1−p)=3p−3p2.
انتگرالگیری
(1−p)2x=23p2−p3+C.
چون (1−p)2=(p−1)2، داریم:
x(p)=(p−1)223p2−p3+C=2(p−1)2−2p3+3p2+c,c=2C.
بررسی
یک وارسی سریع برای معادلهٔ خطی، مثلاً روی شاخهٔ جواب خاص c=0: x=2(p−1)2p2(3−2p). با مشتقگیری و جایگذاری، رابطهٔ (1−p)x′−2x=3p بازتولید میشود که درستی عامل انتگرالساز و علامت جملهٔ p3 را تأیید میکند.
این نتیجه با گزینهٔ ۱ مطابقت دارد و با کلید رسمی آزمون همخوان است.
نکتهٔ کنکوری: در معادلهٔ y=xf(p)+g(p) (لاگرانژ) هرگز نکوشید مستقیماً y(x) را به دست آورید؛ یک بار مشتق بگیرید و سپس با وارونسازی به dpdx برسید. نتیجه همواره نسبت به x خطی است، بنابراین یک عامل انتگرالساز کار را تمام میکند. مقادیر کنارگذاشتهشدهٔ p=0,1 دقیقاً ریشههای f(p)−p=p2−p هستند، یعنی همان جوابهای تکین/خطراست که پیش از وارونسازی باید کنار گذاشته شوند.