۱. ایدهٔ اصلی
یک معادلهٔ دیفرانسیل معمولی مرتبهٔ اول رابطهای میان x، y و مشتق اول y′=dxdy است. در صورت دیفرانسیلیِ ضمنی به شکل زیر نوشته میشود
M(x,y)dx+N(x,y)dy=0,
و حلکردن آن یعنی یافتن یک خانوادهٔ یکپارامتری F(x,y)=c که اعضایش در همهجا شیب تعیینشده را داشته باشند. تقریباً هر مسئلهٔ مرتبهٔ اول در آزمون ورودی یکی از چند نوع قابلتشخیص است — جداشدنی، خطی، کامل، کاملشده با یک عامل انتگرالساز، یا تبدیلشده به یکی از اینها با یک تغییر متغیر (برنولی، همگن، ریکاتی). تمام کار این است که نوع معادله را از روی شکل M و N تشخیص دهید و سپس یک دستورالعمل ثابت را اجرا کنید. همین روشها پایهٔ کاربردهای کلاسیکی مانند مسیرهای متعامد، رشد و زوال، مخزنهای اختلاط و حالت گذرای مدارهای RC/RL هستند.
۲. فرمولهای کلیدی
جداشدنی. اگر معادله را بتوان به صورت g(y)dy=f(x)dx نوشت، از هر طرف انتگرال بگیرید:
∫g(y)dy=∫f(x)dx+c.
خطی. برای y′+P(x)y=Q(x)، عامل انتگرالساز برابر است با
μ(x)=e∫P(x)dx,dxd(μy)=μQ⇒y=μ(x)1(∫μ(x)Q(x)dx+c).
کامل. معادلهٔ Mdx+Ndy=0 روی یک ناحیهٔ همبند ساده کامل است اگر و تنها اگر
∂y∂M=∂x∂N,
که در این صورت تابع پتانسیلی مانند F با Fx=M، Fy=N وجود دارد و جواب F(x,y)=c است.
عامل انتگرالساز برای معادلات غیرکامل. اگر NMy−Nx فقط به x وابسته باشد، آنگاه μ(x)=e∫NMy−Nxdx؛ اگر MNx−My فقط به y وابسته باشد، آنگاه μ(y)=e∫MNx−Mydy.
۳. روش (درخت تصمیم)
- معادله را به صورت دیفرانسیلی Mdx+Ndy=0 بنویسید و ببینید آیا متغیرها جدا میشوند. اگر M حاصلضرب تابعی از x در تابعی از y باشد (و N نیز همینطور)، جدا کنید و انتگرال بگیرید — این سریعترین راه است.
- آیا نسبت به y خطی است؟ اگر y′+P(x)y=Q(x)، در μ=e∫Pdx ضرب کنید؛ طرف چپ به (μy)′ تبدیل میشود و یک بار انتگرال میگیرید. (نسبت به x خطی است؟ نقشها را عوض کنید: x را مجهول بگیرید، dydx+P(y)x=Q(y).)
- کاملبودن را بیازمایید My=?Nx. اگر برابر بودند، F را با انتگرالگیری از M نسبت به x به دست آورید و سپس جملهٔ وابسته به y تنها را از Fy=N تعیین کنید.
- کامل نیست؟ به دنبال یک عامل انتگرالساز بگردید: μ(x) یا μ(y) را با فرمولهای بالا امتحان کنید، یا — وقتی معادله از گروههای تکجملهای ساخته شده است — حدس μ=xhyk را در نظر بگیرید و شرط My=Nx را اعمال کنید تا (h,k) به دست آید.
- نسبت به y غیرخطی است؟ به دنبال یک تغییر متغیر خطیساز باشید: یک توان تنهای yn در طرف راست یعنی برنولی (v=y1−n)؛ طرف راستی که فقط به y/x وابسته است یعنی همگن (v=y/x)؛ طرف راستی که یک درجهٔ دوم کامل بر حسب y است (جملههایی با 1، y و y2) یعنی ریکاتی — این حالت به یک جواب معلوم y1 نیاز دارد و سپس y=y1+u1 (بخش ۶).
- انتگرال بگیرید، سپس ثابت را بازگردانید و اگر شرط اولیه داده شده است، c را محاسبه کنید.
۴. مثال حلشدهٔ کوتاه
معادلهٔ (3x2y+2xy)dx+(x3+x2+2y)dy=0 را حل کنید.
در اینجا M=3x2y+2xy و N=x3+x2+2y. کاملبودن را بررسی میکنیم:
My=3x2+2x,Nx=3x2+2x.My=Nx✓
پس معادله کامل است. از M نسبت به x انتگرال میگیریم:
F=∫(3x2y+2xy)dx=x3y+x2y+h(y).
نسبت به y مشتق میگیریم و با N برابر قرار میدهیم:
Fy=x3+x2+h′(y)=x3+x2+2y⇒h′(y)=2y⇒h(y)=y2.
جواب ضمنی برابر است با
x3y+x2y+y2=c.
۵. گونههای رایج و حالتهای خاص
- برنولی y′+P(x)y=Q(x)yn: با تغییر متغیر v=y1−n معادله خطی میشود و به v′+(1−n)Pv=(1−n)Q میرسد.
- همگن (درجهٔ صفر) y′=f(y/x): قرار دهید v=y/x که معادلهٔ جداشدنی xv′=f(v)−v را میدهد.
- عامل انتگرالساز تکجملهای μ=xhyk: برای معادلاتی که از گروههای xpyq(mydx+nxdy) ساخته شدهاند، اعمال شرط کاملبودن بر هر گروه یک معادلهٔ خطی m(q+k+1)=n(p+h+1) میدهد؛ چند گروه یک دستگاه خطی برای (h,k) میدهند.
- مسیرهای متعامد: برای یافتن منحنیهایی که یک خانوادهٔ F(x,y)=c را با زاویهٔ قائمه قطع میکنند، مشتق بگیرید تا شیب خانواده یعنی y′ به دست آید، آن را با −1/y′ جایگزین کنید و معادلهٔ مرتبهٔ اول حاصل (که اغلب جداشدنی است) را حل کنید. در مسیرهای همزاویه بهجای −1/y′، tanθ چرخیده بهاندازهٔ یک زاویهٔ ثابت قرار میگیرد.
- تشخیص صورتهای کامل: دیفرانسیلهای کامل d(xy)=ydx+xdy، d(xy)=x2xdy−ydx، d(lnxy)=xyxdy−ydx را به خاطر بسپارید — با آنها میتوان عامل انتگرالساز را با یک نگاه تشخیص داد.
۶. معادلات ریکاتی — کاهش با یک جواب معلوم
معادلهٔ ریکاتی یک معادلهٔ دیفرانسیل مرتبهٔ اول است که طرف راست آن یک چندجملهای درجهٔ دوم بر حسب y با ضرایب وابسته به x است:
y′=q0(x)+q1(x)y+q2(x)y2,q2≡0.
اگر q0≡0 باشد، معادله صرفاً یک معادلهٔ برنولی با n=2 است؛ اگر q2≡0 باشد، خطی است. با حضور هر سه جمله، معادله در حالت کلی با انتگرالگیری قابل حل نیست — اما بهمحض آنکه یک جواب خصوصی y1(x) معلوم باشد، جواب عمومی از یک معادلهٔ خطی تنها به دست میآید.
قضیه (کاهش به معادلهٔ خطی). فرض کنید y1 در معادلهٔ ریکاتی صدق کند. تغییر متغیر
y=y1+u1
آن را به معادلهٔ خطی مرتبهٔ اول زیر تبدیل میکند
u′+(q1+2q2y1)u=−q2.
چرا. با مشتقگیری داریم y′=y1′−u2u′. با بسط طرف راست،
q0+q1y1+q2y12+uq1+2q2y1+u2q2,
و سه جملهٔ اول برابر y1′ هستند، زیرا y1 یک جواب است. آنچه باقی میماند −u2u′=uq1+2q2y1+u2q2 است؛ ضرب در −u2 معادلهٔ خطی بالا را میدهد.
راه معادل (برنولی). اگر بهجای آن بنویسیم y=y1+v، خواهیم داشت
v′=(q1+2q2y1)v+q2v2,
که یک معادلهٔ برنولی با n=2 است و تغییر متغیر استاندارد آن u=v−1 دقیقاً همان تغییر متغیر بالاست. هر کدام را که به خاطر دارید به کار ببرید؛ جواب یکی است.
روش.
- معادله را به صورت y′=q0+q1y+q2y2 بازنویسی کنید و q1 و q2 را همراه با علامتشان بخوانید.
- y1 را به دست آورید: یا داده شده است، یا با امتحانکردن شکلهای ساده — یک ثابت، ax، xa، axk، aekx — و حل برای a پیدا میشود.
- ضریب q1+2q2y1 را تشکیل دهید و u′+(q1+2q2y1)u=−q2 را با عامل انتگرالساز μ=e∫(q1+2q2y1)dx حل کنید.
- بنویسید y=y1+u1. ثابت دلخواه درون مخرج قرار دارد.
مثال حلشدهٔ کوتاه. معادلهٔ y′=y2−xy−x21 را برای x>0 حل کنید.
در اینجا q0=−x21، q1=−x1، q2=1. y1=xa را امتحان میکنیم: معادله به −x2a=x2a2−a−1 تبدیل میشود، پس a2=1؛ y1=x1 را برمیگزینیم. آنگاه
q1+2q2y1=−x1+x2=x1⇒u′+x1u=−1.
عامل انتگرالساز μ=x است:
(xu)′=−x⇒xu=−2x2+c⇒u=2xC−x2(C=2c).
جواب عمومی برابر است با
y=x1+C−x22x.
وارسی. با v=C−x22x: v′=(C−x2)22C+2x2، و xv+v2=(C−x2)22(C−x2)+4x2 — همان مقدار. (ریشهٔ دیگر a=−1 جواب y=−x1 را میدهد که عضو C=0 همین خانواده است.)
نکتههای بیشتر.
- جواب معلوم بهازای c متناهی در خانواده نیست. y=y1 متناظر با u→∞ است (ثابت به بینهایت میل میکند)؛ فرمول y1+u1 همهٔ جوابهای دیگر را میدهد.
- دو جواب معلوم y1,y2: جواب عمومی تنها به یک انتگرالگیری نیاز دارد، y−y2y−y1=ce∫q2(y1−y2)dx.
- ارتباط با معادلات خطی مرتبهٔ دوم: تغییر متغیر y=−q2ww′ معادلهٔ ریکاتی را به w′′−(q1+q2q2′)w′+q0q2w=0 تبدیل میکند. با ضرایب ثابت، این روش معادلهٔ ریکاتی را بدون نیاز به هیچ جواب خصوصی حل میکند.
- ضرایب ثابت: y′=a+by+cy2 جداشدنی است و ریشههای a+by+cy2=0 جوابهای خصوصی ثابت هستند.
تلهٔ رایج: علامت q2 همان جایی است که مسئلههای ریکاتی از دست میروند. ابتدا همهٔ جملهها را به طرف راست ببرید؛ جملهای که به صورت −y2 نوشته شده یعنی q2=−1، پس طرف راست معادلهٔ خطی −q2=+1 و ضریب آن q1−2y1 است. همچنین جواب را به صورت y=y1+u ندهید: جملهٔ تصحیح وارونِ جواب معادلهٔ خطی است.
نکتهٔ کنکوری: پیش از محاسبهٔ طولانی، نوع معادله را مشخص کنید. کاملبودن با بررسی دو مشتق (My در برابر Nx) سنجیده میشود که چند ثانیه وقت میگیرد و فوراً نشان میدهد باید از یک تابع پتانسیل انتگرال بگیرید یا به دنبال عامل انتگرالساز باشید. وقتی یک عامل پیشنهادی داده شده است (مانند سؤالهای چهارگزینهای)، از ابتدا استخراج نکنید — در معادله ضرب کنید و My=Nx را بررسی کنید (یا هر گزینه را به شکل xhyk درآورید و دستگاه کاملبودن را بیازمایید)؛ گزینهای که معادله را کامل میکند پاسخ است. برای معادلهٔ ریکاتی با جواب دادهٔ y1، گزینهٔ درست باید شکل y1+u(x)1 را با ثابت درون u داشته باشد، که در آن u در u′+(q1+2q2y1)u=−q2 صدق میکند — همین شکل بهتنهایی اغلب نیمی از گزینهها را حذف میکند.