سوال ۱۲۲ کنکور ارشد مدیریت ۱۴۰۳
کسب مشروعیت‌های درونی و بیرونی به‌منظور اخذ منابع محیطی کمیاب و حفظ خویش، به کدام رویکرد مدیریت استراتژیک منابع انسانی مربوط است؟
پاسخ صحیح: گزینهٔ A — نهادگرایی
پاسخ: گزینهٔ ۱ — نهادگرایی (institutionalism). سازوکار تعیین‌کننده، کسب مشروعیت است.
نظریهٔ نهادی سازمان، مرتبط با مایر و روان و نیز دی‌ماجیو و پاول، توضیح می‌دهد که انطباق با قواعد، هنجارها و انتظارات پذیرفته‌شده چگونه به سازمان مشروعیت می‌دهد. در مدیریت استراتژیک منابع انسانی، رویه‌های استخدامیِ پذیرفته‌شده از نظر اجتماعی می‌توانند حمایت و دسترسی به منابع را فراهم کنند. عبارت «مشروعیت‌های درونی و بیرونی» این منطق را مشخص می‌کند؛ منابع کمیاب، منفعت حاصل از مشروعیت‌اند.
| گزینهٔ دیگر | سازوکار واقعی | صورت سؤال متناسب |
|---|---|---|
| ۲. دیدگاه مبتنی بر منابع شرکت (resource-based view) | قابلیت‌های درونیِ ارزشمند، کمیاب و دشوار برای تقلید، مزیت می‌سازند | دانش منحصربه‌فرد کارکنان یا نظام منابع انسانیِ تقلیدناپذیر |
| ۳. قدرت / وابستگی منابع (resource dependence) | وابستگی به دارندگان منابع بیرونی، عدم تقارن قدرت ایجاد می‌کند | مدیریت وابستگی از طریق چانه‌زنی، ائتلاف یا کنترل |
| ۴. هزینه‌های مبادله / وابستگی منابع (transaction costs / resource dependence) | ترتیبات اداره، هزینهٔ مبادله و وابستگی را مدیریت می‌کنند | قرارداد، فرصت‌طلبی یا انتخاب استخدام در برابر خرید بیرونی |
نظریهٔ وابستگی منابع با ففر و سالانسیک و اقتصاد هزینهٔ مبادله با ویلیامسون پیوند دارد. هیچ‌یک جایگزین سازوکار صریح مشروعیت در صورت سؤال نمی‌شود.
نکتهٔ کنکوری: سازوکار را بخوانید: پذیرش و مشروعیت ← نهادگرایی؛ کنترل منابع کمیاب ← وابستگی منابع؛ قابلیت درونیِ منحصربه‌فرد ← دیدگاه مبتنی بر منابع.