ایده: یک سیستم LTI طیف انرژی را در ∣H(jω)∣2 ضرب میکند؛ بنابراین فقط به پاسخ دامنهٔ h(t)=t1 و رابطهٔ پارسوال نیاز داریم.
گام ۱ — تبدیل فوریهٔ 1/t. از زوج تبدیل شناختهشدهٔ زیر شروع میکنیم
sgn(t) ⟷ jω2
و خاصیت دوگانی، X(t)⟷2πx(−ω)، را به کار میبریم:
jt2 ⟷ 2πsgn(−ω)=−2πsgn(ω)
با ضرب دو طرف در 2j:
h(t)=t1 ⟷ H(jω)=−jπsgn(ω)
گام ۲ — پاسخ دامنه. برای هر ω=0،
∣H(jω)∣=π
پس سیستم یک تمامگذر با بهرهٔ π است: فاز را برای ω>0 به اندازهٔ −90∘ و برای ω<0 به اندازهٔ +90∘ جابهجا میکند. (تکنقطهٔ ω=0 اندازهٔ صفر دارد و بر انتگرال انرژی اثری نمیگذارد.)
گام ۳ — پارسوال. با Y(jω)=H(jω)X(jω)،
Ey=2π1∫−∞∞∣H(jω)∣2∣X(jω)∣2dω=π2⋅2π1∫−∞∞∣X(jω)∣2dω=π2Ex
در نتیجه Ey=π2Ex — گزینهٔ ۳.
تفسیر. مبدل هیلبرت پاسخ ضربهٔ πt1 و پاسخ فرکانسی −jsgn(ω) دارد؛ پس در اینجا y(t)=πx^(t) که در آن x^(t) تبدیل هیلبرت x(t) است. تبدیل هیلبرت انرژی را حفظ میکند و ضریب اضافی π در دامنه، در انرژی به π2 تبدیل میشود.
چرا گزینههای دیگر نادرستاند
| گزینه | دلیل نادرستی |
|---|
| 31Ex | هیچ ضریب 31 در هیچ جای حل ظاهر نمیشود؛ برای همهٔ ω=0 داریم ∣H∣2=π2. |
| Ex | این پاسخ برای مبدل هیلبرت واقعی h(t)=πt1 درست است که بهرهٔ آن 1 است. در اینجا ضریب π1 وجود ندارد. |
| ∞ | وسوسهانگیز است، چون h(t)=1/t نه مطلقاً انتگرالپذیر است و نه انرژی محدود دارد؛ اما انرژی خروجی به ∣H(jω)∣ بستگی دارد که کراندار (برابر با π) است. |
نکتهٔ کنکوری: زوج πt1⟷−jsgn(ω) را به خاطر بسپارید. در این صورت هر پاسخ ضربهٔ tk یک تمامگذر با بهرهٔ kπ است و انرژی خروجی بدون نیاز به انتگرالگیری برابر k2π2Ex میشود.