آمادهسازی: تبدیل انتگرالی احتمال
چون F یک تابع توزیع پیوسته است، تبدیل انتگرالی احتمال برقرار میشود: متغیر تصادفی
U=F(X)
دارای توزیع یکنواخت(0,1) است. در نتیجه 1−F(X)=1−U نیز یکنواخت(0,1) است.
تحویل به یک انتگرال بتا
برای اعداد صحیح نامنفی a,b، با استفاده از U∼Uniform(0,1)،
E[F(X)a(1−F(X))b]=E[Ua(1−U)b]=∫01ua(1−u)bdu=B(a+1,b+1)=(a+b+1)!a!b!.
در اینجا a=2 و b=3، پس
E[F(X)2(1−F(X))3]=6!2!3!=7202⋅6=72012=601.
بررسی مستقیم با F(x)=x2
تابع چگالی برابر f(x)=F′(x)=2x روی [0,1] است. با تغییر متغیر u=x2 (پس du=2xdx)،
E[X4(1−X2)3]=∫01x4(1−x2)3(2x)dx=∫01u2(1−u)3du=B(3,4)=6!2!3!=601.
دو محاسبه با هم توافق دارند و تأیید میکنند که این مقدار به شکل خاص F بستگی ندارد.
نکتهٔ کنکوری: برای هر متغیر تصادفی پیوسته، E[F(X)a(1−F(X))b]=(a+b+1)!a!b!. رابطهٔ F(x)=x2 یک دام گمراهکننده است — بهمحض اینکه تشخیص دهید F(X)∼Uniform(0,1)، مسئله به یک انتگرال بتای ساده فرومیریزد.
تلهٔ رایج: با در نظر گرفتن متقارن توانها، E[(F(X)(1−F(X)))2]=B(3,3)=301 به گزینهٔ انحرافی (۲) میرسد. توانها در اینجا نامتقارناند (2 و 3)، و دقیقاً به همین دلیل پاسخ 601 است و نه 301.