برپاسازی توزیع دونقطهای
تکیهگاه برابر S={2,7} است، پس X تنها دو مقدار 2 و 7 را میگیرد. بنویسیم
p=P(X=2),1−p=P(X=7),0<p<1.
(هر دو احتمال اکیداً مثبتاند، زیرا هر نقطه از تکیهگاه یک متغیر تصادفی گسسته جرم مثبت دارد.)
گام ۱ — استفاده از میانگین برای یافتن p
E[X]=2p+7(1−p)=7−5p=4⟹p=53,1−p=52.
پس P(X=2)=53 و P(X=7)=52 — که واقعاً یک توزیع معتبر است.
گام ۲ — گشتاور دوم و واریانس
E[X2]=22⋅53+72⋅52=512+598=5110=22.
بنا بر رابطهٔ محاسباتی Var(X)=E[X2]−(E[X])2 داریم
Var(X)=22−42=22−16=6.
یک راهحل یکخطی (ارزش حفظ کردن دارد)
هر متغیر تصادفی با تکیهگاه دقیقاً دو نقطهٔ a<b، تصویری آفین از یک متغیر برنولی است: X=a+(b−a)B که در آن B∼Bernoulli(q) و q=P(X=b). آنگاه μ=a+(b−a)q و
Var(X)=(b−a)2q(1−q)=(μ−a)(b−μ).
در اینجا a=2، b=7، μ=4، پس مستقیماً
Var(X)=(4−2)(7−4)=2⋅3=6.
هیچ احتمالی لازم نیست محاسبه شود.
بنابراین پاسخ گزینهٔ ۲ است.
نکتهٔ کنکوری: برای یک متغیر تصادفی دومقداری، واریانس همواره برابر (μ−a)(b−μ) است — حاصلضرب دو فاصلهٔ میانگین تا دو سر بازه. این مقدار وقتی μ در وسط بازه باشد بیشینه میشود (در اینجا =(b−a)2/4=6.25)، و همین نشان میدهد چرا 8 و 10 برای تکیهگاه {2,7} ناممکناند: واریانس متغیری که در بازهای به طول 5 محصور است هرگز نمیتواند از 6.25 بیشتر شود (نامساوی پوپوویچیو).