تابع d:R×R→[0,∞) یک متریک است اگر و تنها اگر برای هر x,y,z:
- (اصل تمایزناپذیرها) d(x,y)≥0 و d(x,y)=0⟺x=y؛
- (تقارن) d(x,y)=d(y,x)؛
- (نامساوی مثلثی) d(x,z)≤d(x,y)+d(y,z).
هر گزینه را میآزماییم.
گزینهٔ ۱: d(x,y)=e∣x−y∣. قرار میدهیم x=y: آنگاه d(x,x)=e0=1=0. پس d(x,x)=0 و اصل (۱) نقض میشود. متریک نیست.
گزینهٔ ۳: d(x,y)={x−y2y−2xx≥yx<y. تقارن را با x=0, y=1 بررسی میکنیم. چون 0<1، داریم d(0,1)=2(1)−2(0)=2. اما برای d(1,0): چون 1≥0، داریم d(1,0)=1−0=1. بنابراین d(0,1)=2=1=d(1,0) که ناقض (۲) است. متریک نیست.
گزینهٔ ۴: d(x,y)=⌊∣x−y∣⌋. قرار میدهیم x=0, y=21. آنگاه ∣x−y∣=21 و ⌊21⌋=0، پس d(0,21)=0 در حالی که x=y. اصل (۱) نقض میشود (دو نقطهٔ متمایز با فاصلهٔ 0). متریک نیست.
گزینهٔ ۲: d(x,y)=ln(1+∣x−y∣). این تابع کار میکند:
- نامنفی بودن / اینهمانی. چون ∣x−y∣≥0، داریم 1+∣x−y∣≥1، پس ln(1+∣x−y∣)≥0. افزون بر این d(x,y)=0⟺1+∣x−y∣=1⟺∣x−y∣=0⟺x=y.
- تقارن. ∣x−y∣=∣y−x∣، از این رو d(x,y)=d(y,x).
- نامساوی مثلثی. قرار میدهیم a=∣x−y∣, b=∣y−z∣. بنا بر نامساوی مثلثی معمولی روی R، ∣x−z∣≤a+b، و چون t↦ln(1+t) صعودی است، داریم
d(x,z)=ln(1+∣x−z∣)≤ln(1+a+b).
حال، چون ab≥0،
1+a+b≤1+a+b+ab=(1+a)(1+b),
بنابراین
ln(1+a+b)≤ln((1+a)(1+b))=ln(1+a)+ln(1+b)=d(x,y)+d(y,z).
ترکیب دو رابطهٔ بالا نتیجه میدهد d(x,z)≤d(x,y)+d(y,z).
هر سه اصل برقرارند، پس گزینهٔ ۲ همان متریک است.
نکتهٔ کنکوری: ln(1+t) و 1+tt شکلهای استاندارد «کراندار / جمعپذیر زیرین» برای بازآرایی یک فاصلهٔ t=∣x−y∣ هستند؛ هر دو یک متریک را حفظ میکنند زیرا صعودی و جمعپذیر زیرین (subadditive) هستند (f(a+b)≤f(a)+f(b)). ترکیب d=f∘∣⋅∣ دقیقاً وقتی اصول متریک را به ارث میبرد که f صعودی باشد، f(0)=0، f(t)>0 برای t>0، و f جمعپذیر زیرین باشد.