پس دنبالهای که ریشهٔ n-اُم آن را میگیریم صرفاً Pn=n+1 است — یعنی رشدی تنها خطی دارد، نه نمایی.
گرفتن ریشهٔ n-اُم
limn→+∞nPn=limn→+∞(n+1)1/n.
از دو طرف لگاریتم میگیریم (این کار مجاز است، زیرا t↦lnt روی (0,∞) پیوسته است):
ln[(n+1)1/n]=nln(n+1)n→∞0,
زیرا ln(n+1)=o(n): با بهکار بردن قاعدهٔ هوپیتال بر xln(x+1)، نسبت مشتقها برابر 11/(x+1)→0 است. بنابراین، به دلیل پیوستگی تابع exp،
limn→+∞(n+1)1/n=e0=1.
پاسخ گزینهٔ ۳ است.
راه دوم: قضیهٔ نسبت–ریشهٔ کوشی
اگر an>0 و limn→∞anan+1=L، آنگاه limn→∞nan=L. با قرار دادن an=Pn،
anan+1=1+n+11⟶1,
پس nPn→1 — همان نتیجه، بدون آنکه اصلاً ضرب را محاسبه کنیم. همارز با این، nPn همان میانگین هندسی n عدد 1+k1 است، و میانگین هندسی دنبالهای که به 1 همگراست، به 1 همگرا میشود.
چرا گزینههای انحرافی وسوسهانگیزند
پاسخ نادرست
اشتباه پشت آن
e
اشتباه گرفتن این حد با (1+n1)n→e؛ اینجا توان 1/n است و عاملها با k تغییر میکنند.
+∞
توجه به اینکه Pn=n+1→∞ و فراموش کردن ریشهٔ n-اُم، که رشد چندجملهای را از بین میبرد.
صفر
گزارش کردن حدِ لگاریتم، یعنی nln(n+1)→0، به جای بازگرداندن آن با تابع نمایی.
نکتهٔ کنکوری: برای هر دنباله با رشد چندجملهای داریم nan→1، یعنی هر گاه C1np≤an≤C2nq با 0<C1≤C2 برقرار باشد — ریشهٔ n-اُم تنها رشد نمایی را «میبیند». نخست ضرب تلسکوپی را تشخیص دهید (∏k=1n(1+k1)=n+1)، سپس این قاعده را به کار ببرید.