جواب دستگاه با ضرب در ماتریس وارون C=A−1 به دست میآید:
X=A−1b=Cb,xi=∑k=1ncikbk.
اختلال در سمت راست bj (گزینههای ۳ و ۴).
از آنجا که xi=∑kcikbk تنها از طریق جملهٔ cijbj به bj وابسته است، داریم
∂bj∂xi=cij.
بنابراین اختلال bj→bj+δ منجر به
Δxi≈cijδ
میشود. این دقیقاً گزینهٔ ۴ است. گزینهٔ ۳ نادرست است: اندیس i در سمت چپ آزاد است (مشخص میکند کدام مؤلفهٔ X تغییر میکند)، پس جمعبستن ∑i=1ncij روی i در اینجا بیمعناست.
اختلال در درایهٔ ajk (گزینههای ۱ و ۲).
از رابطهٔ AX=b با ثابت نگهداشتن b دیفرانسیل میگیریم. از AX=b داریم
dAX+AdX=0⟹dX=−A−1(dA)X=−C(dA)X.
اختلالی به اندازهٔ δ در تکدرایهٔ ajk یعنی dA=δejek⊤ (تنها موقعیت (j,k) ناصفر است). آنگاه
(dA)X=δej(ek⊤X)=δxkej,
پس
dX=−δxkCej=−δxk(ستون j از C).
با گرفتن مؤلفهٔ i‑ام،
Δxi≈−cijxkδ
ضریب درست −cijxkδ است. گزینهٔ ۱ دارای −cijxjδ است (اندیس نادرست xj به جای xk) و گزینهٔ ۲ دارای −cjkxkδ است (درایهٔ وارون نادرست cjk به جای cij). هر دو نادرستاند.
تنها گزینهٔ ۴ رابطهای درست بیان میکند، پس همان پاسخ است.
نکتهٔ کنکوری: برای X=Cb، حساسیت نسبت به دادهها مستقیماً از روی ماتریس وارون خوانده میشود: ∂xi/∂bj=cij، در حالی که اختلال در یک درایهٔ ماتریس یک عامل جوابِ اضافی به همراه دارد، ∂xi/∂ajk=−cijxk (از رابطهٔ ∂A−1=−A−1(∂A)A−1). توجه کنید که روی اندیس آزاد i هرگز جمعبندی نمیشود.