گام ۱ — یافتن ثابت نرمالسازی k
یک تابع تنها در صورتی چگالی است که انتگرال آن برابر 1 باشد. حاصلضرب را باز میکنیم و از دو تابع نمایی بهطور جداگانه انتگرال میگیریم (در اینجا برای همگرایی به a>0 نیاز است):
∫0∞ke−ax(1−e−ax)dx=k∫0∞(e−ax−e−2ax)dx=k(a1−2a1)=2ak.
با قرار دادن 2ak=1 به دست میآید
k=2a,f(x)=2a(e−ax−e−2ax),x>0.
گام ۲ — احتمال دنباله
P(X>1)=∫1∞2a(e−ax−e−2ax)dx=2a[ae−a−2ae−2a]=2e−a−e−2a.
پس پاسخ گزینهٔ ۱ است.
راه هوشمندانهتر: شناختن توزیع
با انتگرالگیری از چگالی روی بازهٔ 0 تا x داریم
F(x)=∫0x2a(e−at−e−2at)dt=2(1−e−ax)−(1−e−2ax)=(1−e−ax)2.
این دقیقاً تابع توزیع تجمعی (CDF) متغیر X=max(Y1,Y2) است که در آن Y1,Y2 مستقل و همتوزیع با توزیع نمایی Exp(a) هستند. بنابراین
P(X>1)=1−F(1)=1−(1−e−a)2=2e−a−e−2a,
که بنا بر اصل شمول و عدم شمول با P(at least one Yi>1) نیز برابر است: 2e−a−e−2a.
چرا گزینههای دیگر آمدهاند
| گزینه | منشأ آن |
|---|
| ۲ | فراموش کردن نرمالسازی: با گرفتن k=1 به ∫1∞(e−ax−e−2ax)dx=2a1(2e−a−e−2a) میرسیم — همان شکل، اما به اندازهٔ ضریب k=2a خطا دارد |
| ۳ | جابهجا کردن توانها (انتگرالگیری از e−2ax با ضریب نادرست) |
| ۴ | هر دو اشتباه با هم |
شرط جانبی a<Ln2 هیچ نقشی در محاسبه ندارد؛ تنها مقدار عددی را در بازهٔ P(X>1)=1−(1−e−a)2>1−(1−21)2=43 قرار میدهد. این شرط یک انحرافدهنده (شاهماهی قرمز) است.
نکتهٔ کنکوری: هرگاه چگالی شامل یک ثابت مجهول k باشد، نخست k را از رابطهٔ ∫f=1 به دست آورید — گزینهٔ انحرافی ساختهشده بر پایهٔ k=1 همیشه در میان گزینهها هست. همچنین توجه کنید که چگالیای به شکل ce−ax(1−e−ax) همان توزیع بیشینهٔ دو متغیر نمایی مستقل و همتوزیع است، پس F(x)=(1−e−ax)2 را میتوان بدون هیچ انتگرالگیریای نوشت.